سیستم ظریف

نمی دانم اسم این حس و حال چیه.همین که شب به امید خاصی نخوابی چون می دونی که فردا هم خبری نیست و فیلم امروز و دیروزت می خواد تکرار بشه.اصلاْ نمی دونم واژه ی امید رو درست استفاده کردم یا نه.منظورم نا امید بودن نیست،الحمد لله.فقط می دونم اصلاْ دوست ندارم اینطوری زندگی کنم.

صبح تا شب باید مثل یه ماشین کار کنی،کارهایی که هیچ وقت تموم نمی شه،هیچ وقت کم و سبک هم نمی شه،خیلی بده که ندونی هدفت چیه؟

این جور که معلومه هدف اینه که فقط بگذره.

مطمئنم فقط یه بار ۲۳ سالم می شه و فقط یه بار زندگی میکنم.